tsabranza
f. Labranza Cultivo de las tierras y prados. “El rapaz dedicóuse a la tsabranza ya también a faer paredes de praus, cancietsus… a lu que tse salía, cun tal de sacar unus cuartus”.
tsabrantíu
adj. Labrantío. Relativo o referente al campo o de la tierra de labor. Tierra que se labra, bien sea para cereales, patatas o huerta. “El pueblu ía bien guapu. Entuvía tien muitu de tsabrantíu cun aquetsas vatsínas”.
tsabrador
m. Labrador. Persona que trabaja la tierra. “Tous lus mious buelus ya bisabuelus ya lus outrus de más p’atrás, fónun tsabradores”.