ronceiru

adj. Roncero. Tardo y perezoso en hacer una labor. “El fíxuse el ronceiru ya deixóu que lu fixiera el sou padre cunu viechu qui ía”. | Hacerse el distraído para no trabajar o tratar de escabullirse. “Él miróu pa l’outru tsau fayénduse el ronceiru”. | Indeciso, retraído, precavido. “Entuvía nun sabe qui faer, de siempres foi algu ronceiru… you ya tse dixe que cumprara la xata, nun sei quí fairá”. (De or. inc.).

Antiguamente significaba falso, engañoso, hipócrita. (Pos. de ronce, hacia 1480, halagador, engañoso, y este del ár. ramz o rumz, guiño, señal). DELC hacia 1400.

El DRAE recoge ‘roncero’ como procedente de ronce y este proveniente del ár. hisp. ramz, acción de hacer señas, y lo define como: “Manifestación de cariño o halago a alguien para conseguir un fin”.

roncear

v. Que ronda a alguien, que anda merodeando. “Él ya va muitu que runceaba tras d’etsa”.

Cubierta-TS-redu
cubierta-dic-2_wb764qu0

El contenido de este diccionario digital procede de la obra Tseite tsinu tsume tsana, de Manuel Gancedo Fernández (2013-2018 + ISBN obra completa: 978-84-939931-9-1).

Todos los derechos reservados · © Asociación Club Xeitu · © Manuel Gancedo Fernández