v. Causar enfado o pesadumbre a otra persona. “Nun hay que dicilu si non va entoinase”. (Del lat. tonus, del gr. tonos, tensión de una cuerda). (Der. de teino, pongo tirante). DELC 1495.
entoináu
adj. Disgustado o enojado generalmente contra otra persona. “Anda entoináu cuna súa mucher”.
El contenido de este diccionario digital procede de la obra Tseite tsinu tsume tsana, de Manuel Gancedo Fernández (2013-2018 + ISBN obra completa: 978-84-939931-9-1).