tsabrar

v. Arar, remover la tierra para su cultivo mediante el arado. “Van unos días que’l tiempu nun deixa la xente tsabrar pa semar”; “Echaila pa prau, que pa tierra está mal tsabráu”. (Dicho escuchado a Irene la del Petsexeiru en San Miguel). (Dellat.laborare, labrar). DELC 1140.

tsabranza

f. Labranza Cultivo de las tierras y prados. “El rapaz dedicóuse a la tsabranza ya también a faer paredes de praus, cancietsus… a lu que tse salía, cun tal de sacar unus cuartus”.

tsabrantíu

adj. Labrantío. Relativo o referente al campo o de la tierra de labor. Tierra que se labra, bien sea para cereales, patatas o huerta. “El pueblu ía bien guapu. Entuvía tien muitu de tsabrantíu cun aquetsas vatsínas”.

tsabrador

m. Labrador. Persona que trabaja la tierra. “Tous lus mious buelus ya bisabuelus ya lus outrus de más p’atrás, fónun tsabradores”.

Cubierta-TS-redu
cubierta-dic-2_wb764qu0

El contenido de este diccionario digital procede de la obra Tseite tsinu tsume tsana, de Manuel Gancedo Fernández (2013-2018 + ISBN obra completa: 978-84-939931-9-1).

Todos los derechos reservados · © Asociación Club Xeitu · © Manuel Gancedo Fernández