Este vatse de La Cueta yía distintu de lus demás de Babia; aiquí las penas nun van a lu tsargu del ríu, baxian a encuntrase cun él. El ríu, que se chama el ríu La Cueta, yía el Sil en sus cumienzus, [en] Cuetalbu, qui yía onde dicen las geugrafías que naz, ya quizabes digan bien […] bríncase el Sil en sus prencipius, claru ya sonoru, cun el fondu chenu de cantus blancus ya grandes.
Del tsau de allá tsevántase un morru roxiu cubiertu de hierba rala ya dura; cantan atsí lus gritsus nel branu a todas horas, peru sobre todu si la tsuna tses tsuz […] fayendo muitas curvas que defienden los salgueirus grises. Xiunta Santibáñez pásase un puente ya dous fuertes macizus blancus salen al pasu, ou más bien, paez unu solu que el ríu tachóu […] Vuelan arriba las águilas zapiqueras ya escóndense pur abaxiu entre gamachus ya cuetas las garduñas, ya pue que de cualquier curavatu salga alguna zorra con el hopu tendidu ou quizá el tsobu de la uración de San Antonio del impíu: «Tsobus que andáis pur el mundu cuna boca abierta ya el hopu tendidu, miray por el res que se halla nu monte perdidu.»
El habla de Babia y Laciana
Guzmán Álvarez, 1949