Arricuerdu-lu tal ya cumu si fora agora mesmu, cuandu you yera piquenu uyí: Un home de en cá Adamina, vinía denuite de Palacius —que yera il Axuntamientu ya había cumercius ya cousas isinciales pa puder vivir—, taba cubiertu cun una bona capa de neve yal chegar a la Cintiniega, salienun-tse dous tsobus. Prendiú el cegarru ya acuminzóu a ichar fumu ya falar cumu si tsivara cumpañeiru. Lus tsobus de mumentu nun si arrimaban, peru siguían-lu pu la guecha. Al chegar al Puntarrón, viu-se cumprumitidu ya ucurriu-si-tsí xiplatsi ya chamar al sou perru desde encima’l Pozu’l Palanquín. Cumu la casa nun taba tsexus, il perru que estaba tumbau baxu’l horriu nu corral sintiú-lu ya prisintóu-se aitsí nun santiamén.

Al tsegar’l perru, lus tsobus, riculanun de mumentu, peru cumu vían que las casas ya estaban cierca, acumitienun al perru yal amu de tal furma que isti arrancóu curriendu guecha adelantre hasta que tsegóu a la sou casa. Pasóu pa detrás de la puerta ya quidóu cumu si istubiera cadavir, dixóu il: «Cuartirón abridu» y’al ratadín, sintió carpir ya atsendar con fuercia, ya nestu, pul cuartirón intró’l perru yendu a cayer nu pasichu cumu ya si istubiera muertu.

Il home, al acercarse a la puerta pa cirrala, viu lus tsobus (una parexa) a tres metrus de la puerta na carretera mixan-du na neve ya cu nus guechus incarnáus ya las urechas tiesas cumu tablas. Api-tsóu, ya acumenzandu a churar abrazau al perru dilantre de la familia; cutsiú una turtiecha que tinía pa cinar ya sen más ne más, diutse-la al probre animal. ¡Qué amigu se sintió d’él…!

Cousas de aiquí
Severiano Álvarez, 1987

Podcasts